Wednesday, 30 October 2019

නොලියූ කවි

අතිනත අල්ලා පියමං කල හැටි
සෙනෙහෙන් දෑස අරා ..
හිත් තුල ලිය උන නෙත් මත පැටලුණු
විරහව කදුලු දරා ..
දියරැලි බැම්මෙන් වටවුනු මතකය
සෙනෙහස් කඩිති ඉරා..
නොලියූ පෙම් කවි තවමත් ඇති මේ
තනි වුන නුවර පුරා ..

- රුචිර වීරකෝන් -
30.10.2019



Thursday, 24 October 2019

මගෙ නම ලියැවුණු ඩෙස් එක අදටත් තියනව ඇති පන්තියෙ මුල්ලේ

දවසේ අවසන් කණිසම තෙක් අපි ඇගිලි ගැන්න
පන්තිය මුල්ලේ..
එක බත් පත කා හිනැහුන සැනසුන සරදම් කරගත්
ඩෙස් පල්ලේ..
පාට පාට හුණු කූරෙන් ලියැවුණු සෙනෙහස ඉතිරුණු
සිව් මුල්ලේ..
මගෙ නම ලියැවුණු ඩෙස් එක අදටත් තියනව ඇති
පන්තියෙ මුල්ලේ..

අවසන් සීනුව අවසන් වරටත් ඇසුනා
නොසිතූ මැසිවිල්ලේ..
අපට උරුම වූ මතකය සිර වූ සුසුම් දැරූ
බිත්තිය මුල්ලේ..
කිරි සුදුවන් කිරි පාටින් බැබලී පාසල් ගිය
ලස්සන කාලේ..
අකුරු කෙරූ හැටි තාම මැවෙනවා අපෙ හිත්
යා වූ පවනැල්ලේ..

- රුචිර වීරකෝන් -
24.10.2019


Wednesday, 2 October 2019

දෙකෙලවර


අහස වසාගෙන වැහි කළු පැමිනේවී
නිමේශයෙන් අහස හඩයි නුඹ යාවී
අවසන් මොහොත තෙක් ආලෝකය දේවී
ඝන වැහි වළා අතරත් හිරු පායාවී

දුකයි සැපයි සම සම අයුරින් වේවී
එකට තබන පා කොහෙ හී හමු වේවී
සරසවියයි වාට්ටුවයි දුර වේවී
හෙටට වඩා මතකය ලස්සන වේවී


ඔබ නැතුව


ඇහැළ මල් වල ගාව ලස්සනට පිපීයන්
නුඹ එක්ක හිටි කාලෙ මැවි මැවී පෙනීයන්
ගුලේ කැන්ටිමෙ අයිනෙ දාපු ඇක මැවීයන්
තනිව පිය මනින මට පාලු නොම දැනීයන්

මහවැලිය තරමටම බොල්ගොඩත් දිවුරාවි
මොරටුවෙන් පිපි මලුත් ලොවට ජීවය දේවි
ගී සින්දු කුරුටු ගෑ බිත්ති හෙටටත් වේවි
ඉතුරු කල මතක අපෙ කාලයත් වලලාවි